Vanmorgen gaf ik een livestream van de workshop Doomscrolling Dropout. Wat vooraf bedoeld was als een kort moment van begeleiding rond het thema schermvermoeidheid en impactverlies, veranderde al snel in iets anders. De opname is niet bewaard gebleven, wat jammer is, want het werd een gesprek dat precies liet zien waarom ik deze sessie überhaupt heb ontwikkeld. En wat geweldig was: het bleek dat één van de methodes die ik heb ontwikkeld om doomscrollen te doorbreken, ook een echte nieuwe invalshoek bleek, en een eye-opener voor haar als professional uit het hoger onderwijs.

We gingen in gesprek als twee mensen die iets belangrijk vinden in hoe jonge changemakers zich staande proberen te houden in een wereld vol afleiding, druk en overprikkeling. We spraken over studenten die moeilijk tot rust komen, vastlopen in onrustig gedrag of zich verliezen in eindeloos scrollen. Over hoe verantwoordelijkheid, schuldgevoel en machteloosheid door elkaar heen kunnen lopen. Ik benoemde dat dat voor veel mensen voelt als een soort mist, waarin het moeilijk is nog helder te zien wat de eerstvolgende stap is.

Ik deelde met haar een onderdeel uit de sessie dat ik zelf heb ontwikkeld, gebaseerd op drie cirkels: missie, focus en keuze. Als je goed oplet zie je dat die woorden recht tegenover de woorden doom scrolling dropout staan.

• Doom vs. missie
• Scrolling vs. focus
• Dropout vs. keuze

Deze woorden in combinatie (MISSIE, FOCUS en KEUZE) openen een COMPLEET ander perspectief. Ze bieden een mogelijkheid om weer richting te voelen. Geven momentum. Beweging. Vuur!

We stonden stil bij wat het kan doen om één persoonlijke interesse opnieuw op te zoeken. Bijvoorbeeld een onderwerp waar je ooit enthousiast over was, of iets wat je altijd al boeide maar waar je door de drukte niet meer aan toekwam. Dat kan van alles zijn: natuur, geschiedenis, wetenschap, kunst, sport. Karin herkende dat meteen, ook bij haar studenten. Ik stelde voor om zo'n interesse even letterlijk op te zoeken, bijvoorbeeld door een boek uit de kast te pakken, en dat boek niet alleen te lezen, maar aantekeningen te maken op papier. Niet in een app, maar echt schrijven. Met een pen. Op papier. Omdat iets noteren wat je leest of denkt, je hersenen koppelen aan je motoriek, waardoor de stof beter blijft hangen en je er ook meer mee kunt.

De volgende stap is het opnemen van een voice memo. Je leest daarbij je eigen aantekeningen voor, maar je voegt er ook iets aan toe: dat wat je tijdens het lezen of schrijven bent gaan voelen of begrijpen. Of nieuwe inzichten en associaties. Die stemmemo kun je voor jezelf bewaren, of uploaden in een tool zoals Notebook LM of een andere AI die helpt om patronen, vragen of ideeën uit je eigen notities te halen.

Wat daar dan ontstaat, is geen 'resultaat' in klassieke zin, maar wel een beweging. Een lijn. Je bent begonnen bij iets wat jou werkelijk boeit, je hebt er betekenis aan gegeven, en je hebt er iets mee gedaan. Dat proces brengt rust, herinnert je aan wat jou drijft, en opent ruimte voor de volgende stap. En uit de content die daar uit komt, kun je van alles synthesizen. Een tekst, een les, een samenvatting, een artikel. Misschien wordt het de aanzet tot een nieuw traktaat. Een boekje. Of gewoon een nieuwe verse kennisnugget in je hoofd. Leuk voor Triviant.

Wat er momenteel vooral wordt aangeboden aan studenten en werknemers op het gebied van niet-doomscrollen, is met name zelfregulatie en stressmanagement. Maar deze 'cirkelmethode' doet iets groters. Het is eigenlijk een radicale middelvinger naar doomscrollen. Het is namelijk niet alleen het tegenovergestelde, het is ook nog eens iets dat je iets laat maken dat nog niet bestond. Je hersenen en je zenuwstelsel worden daar superblij van. Alleen de techniek in dit artikel al kan je verlossen van doomscrollen. Voor altijd, als je wilt. 

Wat mij ook raakte, was de herkenning in het gesprek vanmorgen. We spraken ook over generaties: zij en ik zijn beiden van Generation X, en we bespraken hoe het voelt om te zien hoe Generation Z zich staande probeert te houden in een wereld die fundamenteel anders in elkaar zit dan de wereld waarin wij zijn opgegroeid. We herinnerden ons het internet vóór de algoritmes, vóór sociale media. We keken terug op hoe snel het landschap is veranderd, en hoe groot de invloed daarvan is op hoe jongeren zich vandaag de dag ontwikkelen.

Wat begon als een eenmalige sessie, werd uiteindelijk een reflectief en open gesprek over richting, keuzevrijheid en betekenis. De opname is verloren gegaan, maar datgene waar het mij om ging – aandacht, afstemming, verbinding was er voor de volle 100%.