Als je iets wilt veranderen in je professionele leven of impact wilt maken met een maatschappelijke missie, dan komt er altijd een moment waarop je voelt: doorzettingsvermogen is niet genoeg. Je hebt meer behoefte aan richting, overzicht, ruimte en tijd. En ideeën voor onverwachte wendingen. Want die zijn er altijd. Maar hoe ga je ermee om? En hoe kun je toch door met je missie, ondanks dat alles anders loopt dan je had verwacht, gehoopt of gedacht? 

Veerkracht, creativiteit en empathie helpen jou en je missie verder. De juiste vragen op het juiste moment kunnen alles in beweging zetten. Zodat je zelf tot de juiste volgende stappen komt. Daar help ik je mee. Het heeft mij namelijk ook veel gebracht.

BRAVE CHANGEMAKERS helpt je maatschappelijk impact te maken. Vooral ook door eerst zelf veerkrachtiger te worden. Met creativiteit, empathie en een maatschappelijk hart.

Je zal merken dat hoe meer je standaard playbooks of templates volgt, des de minder effect je bereikt. Misschien heb je dat al wel eens gemerkt toen je een cursus of training volgde en vervolgens in de praktijk maar beperkt resultaat zag. Of je zag wat tips op LinkedIn of Instagram van succesvolle mensen of initiatieven, maar die tips (b)lijken niet voor jou te werken. Best irritant, toch? En hoe kan het toch dat die tips niet voor jou werken? Of voor  waar jij in gelooft?

Omdat het niet jouw eigen stijl is. Niet jouw verhaal. Niet een tactiek die bij je past. 

Omdat het een platgelopen paadje is. Of een briljante strategie die bij een ander past, maar niet bij jou.

Dan kun je natuurlijk enorm balen en je gefrustreerd voelen. Maar het is handiger om te onderzoeken wat voor jou zou kunnen werken. Wat mij in de loop van de jaren veel heeft geholpen bij het bereiken van onder meer de Wet Huurbescherming Weeskinderen, is het ontwikkelen van plot twists. Dingen die anderen niet zien aankomen. Verrassende ideeën, eenvoudig, creatief of juist vooral in your face. Creatieve invalshoeken waar je plezier aan beleeft (en degene die je probeert te bereiken - zeg maar: mensen, ook). Die dingen moeten dan wel bij jou passen. En daar kun je verrassend snel achterkomen. 

Dan combineer je ineens strategie met stapels plezier. Moed met radicale empathie. Creativiteit met persoonlijke daadkracht.

Dat betekent dat je ineens ook in staat blijkt tot het bereiken van iets dat je al lang voor ogen had. Iets voor kwetsbare mensen veranderen, of wél aan tafel komen bij een beleidsmaker (want dat zijn natuurlijk ook maar mensen). 

In je eigen stijl. Met een verhaal dat klopt. En een tactiek die bij je past. 

Dat vergt best moed in de turbulente wereld van vandaag (en morgen). Want ja, deze kermis duurt waarschijnlijk nog wel even. Ik leerde van mijn opa Popke van den Bosch (geboren in 1985) dat veerkracht je door twee wereldoorlogen kan slepen. Zonder dat je daar garantie op hebt. Daar heb ik enorm veel respect voor. Dus heb ik sinds 1990, toen ik zelf als veertienjarig meisje wees werd, zijn lessen ter harte genomen. Want voor onbepaalde tijd navigeren door een continu veranderende wereld (op grote of op kleine schaal), dat vergt nogal wat. Of dat nu in het leven van een veertienjarig meisje is, of met je club die een hele missie wil aangaan. Maar het kán dus. Dat is goed nieuws. Heel goed nieuws.

Veerkracht heeft niet zoveel met 'terugveren' te maken, al hoor je dat wel vaak. Maar wel met 'vooruit veren'. Jezelf naar een volgende situatie helpen, en kijken hoe je daarin kunt gedijen. Hoe je daar kunt bijdragen, groeien, sterker worden, en zachter. En beter in je werk. Beter voor jezelf. En iets beters voor anderen kunt organiseren.

Ik ben Jojanneke. In de afgelopen 27 jaar bouwde ik aan communicatiestrategieën, campagnes, boeken, oplossingen, beleid en meer. Ik werkte met mensen en organisaties die hun missie willen onderscheiden van de rest. Mijn werk vond z'n weg naar het TEDx podium, twee boeken, the Royal Society en het Burgerlijk Wetboek.

En inmiddels ben ik vijftig jaar. Blij mee. En na bijna dertig jaar creatieve strategie, communicatiefuncties, agencywerk en public speaking blijkt ik op het punt aanbeland dat ik vooral náást mensen wil staan. In mentorgesprekken. Waarin ik bondgenoot ben voor degenen die impact willen maken zonder zichzelf te verliezen of hun ziel te vernachelen. En dan ook op een manier dat je niet bang hoeft te zijn dat AI je leven/werk/hersenen gaat vervangen. Want AI is prima, maar dan wel uitsluitend voor méér menselijkheid. Vind ik dan. En die dertig jaar ervaring krijg je er dan dus bij.

Ik voer één gesprek per week. Voor twee mensen per maand. Dus maandelijks vier gesprekken voor twee mensen. Die gesprekken kunnen ook de vorm hebben van een workshop. Het is het één of het ander. Waarom zo weinig? Het leeuwendeel van de werktijd in de week sta ik het liefst praktisch naast mensen. Niet op kantoor, wat ik decennialang heb gedaan. Maar op een andere manier. Heeft ook te maken met het feit dat ik dankbaar ben dat ik nu ouder ben dan mijn moeder heeft mogen worden. Dus zorg ik goed voor mijn vitaliteit. Praktisch werk past daar uitstekend bij.